De Farang Kronieken

Het derde en laatste concert zou ‘s woensdagavond in Tilburg plaatsvinden. ‘s Middags hadden we echter wat tijd over en bezochten we met mijn vader de gerenoveerde molen van Kilsdonk en het Kasteel Heeswijk, waar we deelnamen aan een interessante rondleiding (en ik aan den lijve ondervond wat het betekent om een ‘real time’ tolk te zijn). Pap zette ons op station ‘s-Hertogenbosch af, waar we de trein naar Tilburg namen. Daar aangekomen moesten we een half uurtje wachten op Bart, dus besloot ik een biertje en wat bitterballen te bestellen. Voor de verandering een Hollandse snack die wél heel goed in de smaak viel bij mijn Chinese vriendin. Toen Bart arriveerde bestelden we avondeten en moest Sun Hui toezien dat sate toch wel heel erg populair is in Nederland, terwijl ze zelf het door haar gekozen ‘traditionele Hollandse eten’ (een stoofpotje) niet echt weg kon krijgen.

Na het eten ontmoetten we Bart’s vriendin Lonneke in de concertzaal 013. Steven Wilson en band zetten een indrukwekkende multimediale show neer vol projecties (deels op een doek voor het podium). De band was heel strak maar het moet me toch van het hart dat het materiaal van zijn eerste solo album en het veel te lange Raider II me niet veel doen. Tijd dat ‘ie weer aan de slag gaat met Porcupine Tree. Desalniettemin had ik het wegens chronisch tekort aan concerten in Xi’an niet willen missen. Na het concert namen we nog een borrel met Bart en Lonneke en gingen met de trein terug naar Oss, waar m’n vader ons ophaalde.

Het was onderhand eens tijd om een tandje terug te nemen. We waren al een week heen en weer aan het rennen tussen allerlei mensen en steden, waren regelmatig uitgeput door de jetlag, gesprekken en inspanningen en het steeds opnieuw vertellen van dezelfde verhalen. Ik had me dan ook voorgenomen om tijdens ons verblijf zeker een dagje naar m’n favoriete sauna te gaan. Ook spannend voor Sun Hui, die geen gemengde sauna’s zonder badkleding gewend was. Ze was helemaal opgelaten dat ze een hoop naakte Nederlanders zou gaan zien. Het was een relaxt dagje met heerlijk luieren, zweten en een smakelijke lunch. We besloten niet al te veel te eten want die avond hadden we een ander etentje op de planning staan.

Om Sun Hui wat beter kennis te laten maken met de Chinese keuken bezochten we het buffetdinner van de meest populaire lokale Chinees. Nou heeft Chinees eten in Nederland bijzonder weinig te maken met echt Chinees. Het grootste deel zijn eigenlijk Indonesische gerechten en zelfs de Cantonees-Chinese gerechten die op de kaart staan worden aangepast naar Nederlandse smaak. En wat dat betekende kon Sun Hui me al snel vertellen: zoet! Alles was enorm zoet. Niks geen spicey gerechten zoals thuis in Xi’an, nee, enkel zoetigheid wat de klok sloeg. We namen een hilarische video op waarin ze het eten beschreef (om ze te bekijken, ga naar deel 1 en deel 2). Ook maakten we nog een praatje met de eigenaresse en haar moeder. In Chinees, hoewel de dames wat meer moeite schenen te hebben met het begrijpen van mijn Chinees.

Met nog één volle dag te gaan was de agenda opnieuw volgepland. ‘s Morgens bezochten we eerst het politiebureau. Bij het bekijken van haar papieren kwam Sun Hui er plotseling achter dat ze zich eigenlijk binnen 72 uur had moeten registreren bij de lokale politie. Het leek ons verstandig om dat alsnog te doen. Op het politiebureau van Uden vertelde men ons dat we eigenlijk bij de vreemdelingenpolitie in Veghel moesten zijn, maar ze waren erg behulpzaam en losten het probleem op met wat kopietjes en telefoontjes naar Veghel.

Vervolgens dook ik achter het stuur van de wagen van mijn vader. Lekker om weer eens auto te rijden en de trip naar Venlo, waar ik een paar jaar had gewerkt, bracht wel wat herinneringen los. Maar we waren niet op weg naar Office Depot. Nee, we zouden een bezoekje brengen aan de Floriade. Op deze tuinbouwtentoonstelling was een enorm terrein ingedeeld in meerdere thema’s, elke met diverse interessante en vaak interactieve exposities (kan Xi’an met z’n expo een voorbeeld aan nemen). Tevens een goede gelegenheid voor Sun Hui om de Nederlandse bloemen eens te zien, en ze knipte er dan ook driftig op los met haar camera. Ook bijzonder was het bezoekje aan het Chinese deel van de tentoonstelling, waar een leuk Chinees paviljoen was gebouwd. We waren heel even weer even ‘thuis’.

Die avond volgde de laatste ontmoeting. Met Anthony en Esther gingen we een hapje eten en een uurtje bowlen in Nistelrode, om daarna de avond gezellig af te sluiten met een paar laatste biertjes bij hen thuis. De week had echter z’n tol geëist en toen Anthony zag dat ik op de bank in slaap was gevallen zei hij dat het beter was als ze ons even naar huis brachten.

Zaterdagmorgen pakten we onze koffers en deden de laatste boodschappen bij de supermarkt. Een flink blok kaas, stroopwafels voor onze collega’s in Xi’an, de Minty Marocca thee die Sun Hui zo lekker vond, het kaneelpoeder dat ik niet had kunnen vinden in Xi’an, etc. Na een geimproviseerde theeceremonie door Sun Hui en laatste lunch met mijn ouders en broer was het dan toch echt tijd om te vertrekken. Op het perron in Oss werden omhelzingen en zoenen uitgewisseld. Een bijzonder moment volgde in de trein toen er tranen bij Sun Hui over haar wangen begonnen te stromen en ze snikte ‘ik zal ze allemaal zo missen …’.

Het was een fantastische ervaring met als enige teleurstelling dat we ondanks het drukke schema niet genoeg tijd hadden om alles te doen en iedereen te ontmoeten. Ik heb Sun Hui een aantal bijzondere dingen in Nederland niet kunnen laten zien en heb mensen als Renske, Ad en Mieke, Paul, Steph, Marca en een aantal andere oud collega’s moeten missen. Volgende keer hopelijk beter.

Klik hier voor de foto’s van woensdag t/m zaterdag.

En hoe voelde het om weer in Nederland te zijn? Vreemd. De eerste paar dagen voelde ik me misplaatst. Zeker tijdens de eerste twee dagen was ik ook erg verbaasd over de mode in Nederland. Wellicht ben ik misschien teveel gewend geraakt aan China, maar het leek alsof Nederlanders flink dikker waren geworden in een jaar tijd en dat dames van middelbare leeftijd soms kleding droegen die toch echt bedoeld was voor 20 jaar jongere vrouwen.
Ook werd me opnieuw duidelijk dat Nederland eigenlijk een fantastisch land is om in te wonen. Zoveel dingen zijn zo goed geregeld, we hebben zoveel vrijheid en bediening in winkels, restaurants en bij de politie is zoveel meer vriendelijk en respectvol. Blauwe lucht (op zonnige dagen) en zoveel meer rust om je heen. Een conductrice in de tram in Amsterdam die schreeuwt ‘maken jullie eens plek voor die man in die rolstoel want die laat ik echt niet buiten staan, al moet ik jullie allemaal uit m’n tram trappen’. Gevolgd door melige reacties in typisch Amsterdamse humor die een grijns om m’n gezicht brachten. Een praatje kunnen maken met wildvreemden tijdens Koninginnedag. Genieten van concerten. Mensen hebben zo veel meer ‘basis respect’ voor elkaar dat niet gebaseerd is op je status, aanzien, familie, relaties, etc. Er is zoveel om van te genieten en zoveel waar we als Nederland vaak de waarde niet van inzien. You’ll never miss it ’til it’s gone.

Ja, in Nederland kunnen we zeggen wat we willen. Maar we hebben ook veel te zeiken en er is een hoop gedoe. Gevallen regering. Betutteling rondom de wietpas. Het lijkt allemaal zo infantiel soms. We zitten hoog in de Maslow pyramide en beseffen niet hoe goed we het hebben. Maar tegelijkertijd brengt dit ook een soort van verveling met zich mee. Ja, we zitten in een crisis, maar hebben het nog steeds zoveel beter dan de meeste andere landen. Het avontuur mist in Nederland. Alles is een beetje te burgerlijk. Ik denk dat als ik zou terugkeren ik binnen de korste keren weer rusteloos zou zijn en weg zou willen. Er is in China net zo veel wat me fascineert en enorm stoort. De vraag blijft of er een plek is waar ik me ooit helemaal thuis zou voelen. Dat Walhalla bestaat wellicht niet, maar m’n ervaringen in China boeien me voorlopig veel meer dan het dagelijks leven in Nederland. En ook m’n relatie met Sun Hui zet vraagtekens bij hoe m’n toekomst eruit zal gaan zien …

M’n moeder zei op een gegeven moment dat het leek alsof ik meer uitkeek naar de terugkeer naar Xi’an dan m’n kmst naar Nederland, maar dat is niet waar. Ja, ik had het afgelopen jaar nooit echt de drang gehad om naar huis te gaan, maar vanaf het moment dat ik besloot Nederland te bezoeken was ik er erg opgewonden over. Ja, ik vond het ook weer fijn om terug te gaan. Het klopt dat ik hier veel bezigheden en vrienden heb, maar veel mensen begrijpen niet dat het hier anders is. Je weet hier dat vriendschappen tijdelijk zijn. Mensen komen en gaan hier en vriendschappen zijn soms oppervlakkig. Als vrienden vertrekken zijn er misschien slechts een paar waar je over een jaar of 5 nog contact mee hebt (buiten Facebook om). Met m’n vrienden in Nederland is dat anders. Toen ik twee weken terug was pikten we de draad gewoon weer op. Het zijn mensen die ik al jaren, soms zelfs decennia, ken. Die zijn onvervangbaar en staan me heel dicht bij het hart.

Alles was voorspoedig verlopen. Geen vertraging in de trein van Xi’an naar Beijing, Sun Hui’s paspoort was netjes afgeleverd bij het kantoor van VSO (waar ik nog even bijkletste met Qinghua, Glen en Simon) en de vluchten van Beijing naar Kopenhagen en Kopenhagen naar Amsterdam verliepen ook vlekkeloos. Alleen … was ik het sleuteltje van m’n koffer in Beijng vergeten en ik moest met het koude weer in Nederland toch echt een warme jas uit m’n koffer hebben. Gelukkig was de douane behulpzaam en opende m’n koffer met een loper. Daarna konden we de trein in, maar de rechtstreekse verbinding met Den Bosch reed inmiddels niet meer. Om in Oss te komen, waar Mark ons zou oppikken zouden we 2,5 uur met allerlei omwegen onderweg zijn en pas om half 2 in Uden aankomen. Gelukkig was Mark zo aardig om ons in Den Bosch op te pikken.

Om kwart voor 1 liep ik door de achterdeur Arianne’s huis binnen en stond meteen oog in oog met de jarige Nick. Hij stond aan de grond genageld en stamelde ‘wat doe jij hier?!’. ‘Je bent toch jarig?’, grijnsde ik. Onze komst sloeg ook bij Ariannen en John en mijn ouders in als een bom. ‘Ik kan je wel tegen je kop slaan dat je niks hebt laten weten’, zei Arianne, die meteen mijn moeder belde, die op haar beurt in snikken uitbarste. ‘Wat doe je nou hier jongen?!’. Na een paar bietjes te hebben gedaan op Nick’s feestje moesten we toch echt een keer naar bed. Het was een enorme lange dag geweest en Mark bracht ons naar het huis van m’n ouders, waar we met open armen werden ontvangen en na een kort praatje naar de zolder vertrokken waar het logeerbed al was opgemaakt.

Donderdag deden we rustig aan. We gingen met m’n vader boodschappen doen en ingredienten kopen voor de gerechten die Sun Hui die avond klaarmaakte. Ook was het een mooie gelegenheid om een boodschappenlijstje voor Xi’an af te werken; spullen die ikzelf of vrienden daar hard nodig hadden. We pakten onderweg ook nog snel even een frietje mee. Het patatje oorlog viel niet in de smaak bij Sun Hui, die tijdens haar verblijf aan Nederland een hartnekkige afkeer van satesaus zou ontwikkelen. Terug bij mijn ouders haalde ik ‘s middags al m’n spullen tevoorschijn uit de berging op zolder. Ik was wel toe aan wat nieuw leesvoer en kleding om mee terug te nemen.
‘s Avonds was de keuken van Sun Hui en ik hielp haar om wat echte Chinese gerechten klaar te maken. Een soort kip gekookt ik cola, yu xiang rou si, ma po doufu, vis met zuurkool en natuurlijk tangcu liji. Vooral de zoetere gerechten vielen erg in de smaak en Mark werkte ook het grootste deel van de yu xiang rou si naar binnen. Na het eten zaten we samen door de jetlag in te kakken en beloten maar naar bed te gaan.

De volgende die op het programma stond was Biedjee, waar we vrijdagavond zouden eten en overnachten. Op weg naar Hilversum stapten we echter onderweg in Den Bosch en Utrecht even uit de trein. Ondanks het wisselvallige weer was het leuk om Sun Hui deze twee provinciale hoofdsteden te laten zien, inclusief Bossche bol, oud bruin, een biertje bij Staurway to Heaven, de St.Janskerk en de Domtoren. Sun Hui was vooral erg nieuwsgierig naar de spullen die er in de diverse specialistische winkeltjes lagen en kon niet begrijpen waarom de oranje artikelen (jawel, Koninginnedag en het EK zaten eraan ten komen) zo abnormaal populair waren.
Aangekomen in Hilversum pikte Biedjee ons op en maakten we kort daarna kennis met zijn vriending Mariska. Met z’n vieren aten we ‘s avonds Biedjee’s beruchte crab curry en rookten we voor het eerst sinds lange tijd weer eens een sheesha samen.

Zaterdag zouden we ‘s avonds naar een concert van Anathema gaan in Amsterdam. Een mooie gelegenheid om met een anatal andere vrienden die ook gingen af te spreken in de hoofdstad. Sun Hui, ik, Derk, Biedjee, Mariska, Bami en Miranda doorkruisten die dag de stad. Het weer was helaas grijs en grauw, maar dat mocht de pret niet drukken. Sun Hui probeerde haar eerste (en laatste) haring en ook bezochten we De Wallen en condoomwinkel Het Gulden Vlies (zelf was ik op beide plaatsen ook nog nooit geweest). Na pannekoeken eten als dinner begaven we ons naar de rock temple Paradiso waar ons een uitstekend concert van Anathema te wachten stond. Enorm leuk om samen met Sun Hui lekker te genieten van de nieuwe nummers, die ze zelf ook erg goed vind. Na het concert namen we met Bami en Miranda de trein terug naar Eindhoven, waar we die nacht bij hen bleven logeren.

Na ontbijt en bijkletsen bij Bami en Miranda stond zondagmiddag de volgende ontmoeting op het programma. Een waar ik heel erg naar uitgekeken had. Samen met Juliëtte gingen we een hapje sushi eten. Het was bijna eng te zien hoe goed Sun Hui met iedereen op kon schieten en Juul was zeker geen uitzondering. ‘s Avonds stond er een tweede concert op de planning. Ozric Tentacles waren weer eens in Uden met hun geestverruimende muziek. En daar hoorde natuurlijk de passende ambiance van wat echte Nederwiet bij. Sun Hui was erg nieuwsgierig naar dit in China streng verboden spul en bracht de rest van de avond in een dromerige toestand door, bij vlagen heftig luchtdrummend. Ook Milly was naar het concert gekomen, maar of er nu bijzonder veel van het bijkletsen is gekomen weet ik niet. Het zou me niet verbazen als ik die avond niet heel erg samenhangend vertelde, in welk geval: sorry Milly, maak ik de volgende keer goed !

Na een hoop grauwe dagen was het maandag enorm warm en zonnig. Een perfect weertje voor Koninginnedag in Eindhoven. We hadden weer afgesproken met Bami en Miranda en genoten in het zonnetje van menig koud pilsje. Sun Hui keek haar ogen uit naar al die gekke Hollanders in oranje kledij, en maakte zelfs een praatje met een aantal van hen. Toen we honger begonnen te krijgen kwamen wwe uiteindelijk in het Mexicaanse restaurant terecht, waar ik uiteindelijk veel te veel (mijn eigen eten en een deel van Sun Hui’s) naar binnen werkte. Het begon me inmiddels op te vallen dat ik veel meer at dan in Xi’an. Misschien omdat ik een aantal zaken zo lang niet geproefd had, of misschien omdat het ‘zonde’ was iets te laten liggen bij dit soort prijzen. Hoe dan ook, een groot deel van ons verblijf liep ik rond met een volgevreten pens en het ontging ook Sun Hui niet dat ik langzaam een ‘hen da duzi’ (grote buik) begon te krijgen.

Dinsdag was een dagje voor familie. Nick, Mike en Mark kwamen naar het huis van mij ouders om een potje Kolonisten van Catan te spelen. Terwijl Sun Hui ‘s avonds wat bijtankte (ze was inmiddels oververmoeid door de jetlag en alle activiteiten) fietste ik naar Arianne en John om met hen even bij te praten over het afgelopen jaar en (gebrek aan concrete) toekomstplannen.

Wordt vervolgd.

Klik hier voor de foto’s van donderdag t/m dinsdag.

Ruim een jaar geleden schreef ik op dit blog een stuk over de problemen rondom het aanvragen van m’n visum voor China en hoe ik op het allerlaatste moment m’n visum te pakken had, vlak voor ik uit Nederland vertrok. De afgelopen maand was bijna een soort van deja-vu. Opnieuw vond er een race tegen de klok plaats om een visum te krijgen. Maar dit keer niet voor China. Nee, het was een visum voor Nederland.

Ik had besloten een jaar langer in China te blijven. Maar eerlijk gezegd had ik nog geen idee wat ik daarna zou willen doen. Het was me echter wel duidelijk dat m’n relatie met Sun Hui alles zou kunnen veranderen en er verschillende paden mogelijk waren voor de toekomst. Maar het was nog wat te vroeg om nu over na te denken. Ik begon me wel af te vragen wanneer ik een keer een bezoekje aan Nederland zou willen brengen. Als ik volgend jaar nog eens minimaal 6 maanden zou verlengen bij VSO zou ik een vlucht op en neer betaald krijgen. Dat was een aantrekkelijke gedachte aangezien een vliegticket op en neer zo’n drie maandsalarissen voor me is. Het zou dus een aanslag op m’n spaargeld betekenen, waar ik zoveel mogelijk vanaf probeerde te blijven. Maar dat zou ook betekenen dat ik nog een jaar zou moeten wachten. Niet dat ik zo extreem veel heimwee had (helemaal niet eigenlijk), maar het zou toch wel leuk zijn om iedereen weer eens te zien. Misschien kon ik tijdens de nationale feestdagen in oktober, wat niet echt een goede periode zou zijn om in China te reizen, een keer op en neer zonder al te veel verlies van vrije dagen.

Maar toen kreeg ik op 28 maart een e-mailtje dat alles veranderde. M’n vader (68) was een aantal weken daarvoor twee keer flauwgevallen. Aangezien het een man met een prima conditie is die zo vaak mogelijk op de racefiets zit als maar kan maakten we ons niet zo heel veel zorgen. Ik dacht dat het wellicht met z’n bloeddruk te maken had. Maar een e-mail van m’n moeder bracht toch wel een schok:“Vanmorgen met Pap naar de cardioloog geweest voor de uitslag. Geen goed bericht. Pap heeft een verdikte hartspier, opgerekte aorta en een lekkende hartklep. Dit was natuurlijk een flinke domper, omdat hij zich gewoon heel goed voelt. De consequentie is dat hij weer in het onderzoek circuit gaat. Allereerst moet hij een 24 uur lang een kastje gaan dragen, waarop alles wordt geregistreerd, daarna een fietstest en dan nog een MRI-scan in Nieuwegein. Hij moet nu wat meer op de hartmeter letten en mag niet boven de 120 uitkomen.”

En na zo’n bericht ga je je toch eens achter je oren krabben. Mijn vader? Nee joh, die is kerngezond! Maar het staat er toch echt. En het duurt dan ook even voor het nieuws echt doordringt. Van het moment dat ik tegen Sun Hui zeg ‘my dad has problems with his heart’ tot het moment dat ik van haar appartement naar huis loop, de straat oversteek en zo de zenuwen krijg dat ik – ironisch genoeg – na weken niet gerookt het hebben een pakje sigaretten moet kopen om een beetje te kalmeren (tenminste, dat denk ik). Het klinkt allemaal niet extreem levensbedreigend, maar stel dat er tussen nu en oktober iets met hem zou gebeuren en ik zou hem niet meer gezien hebben terwijl ik de kans nog had. Ik besluit nog diezelfde dag om eerder terug te gaan. Nadat ik weer een beetje tot rust ben gekomen leg ik op kantoor de situatie uit en Huang Rong zegt onmiddelijk dat het geen probleem is als ik een paar weken naar huis wil.

Op dat moment begin ik na te denken over wanneer ik naar huis zou willen. Over een maand viert Nick z’n 18e verjaardag en het zou wel heel erg leuk zijn om hem te verrassen door die avond binnen te komen lopen. En Koninginnedag, een mooie gelegenheid om een aantal vrienden weer eens te zien. En er treden eind april een hoop interessante bands in Nederland op. De beslissing is al snel gemaakt. Het wordt eind april. En dan gooi ik een balletje op bij Sun Hui. ‘Wat zou je ervan vinden om mee te gaan, kennis te maken met iedereen en wat van Nederland te zien.’ Ze is meteen enthousiast. Ik leg haar wel uit dat zo’n trip voor haar (ondanks dat ze in China meer verdiend dan ik) onbetaalbaar is. Alledaagse zaken als eten en transport zijn gewoon 5 tot 10 keer zo duur, om nog maar te zwijgen over een vliegticket. Maar ik wil heel graag dat ze meegaat dus ik bied aan het ‘Euro-deel’ van de reis te betalen en na wat zoeken vind ik ook een vlucht met SAS die redelijk betaalbaar is.

Maar dan heeft ze natuurlijk wel een visum nodig. Binnen de korste keren zitten we op de site van de Nederlandse ambassade. Een aantal zaken zijn niet helemaal 100% duidelijk maar in de dagen die volgen krijgen we een aardig beeld van wat we nodig hebben. Tickets worden geboekt, formulieren worden geprint en ingevuld, bewijsmateriaal wordt opgevraagd bij werkgevers. Een ding is nog onduidelijk: de uitnodiging en garantstelling die ik moet invullen moet eigenlijk bij de Gemeente Uden gelegaliseerd worden. Ik vraag de ambassade hoe ik dat moet doen als ik in China woon. ‘Oh, is niet nodig hoor. Schrijf maar een begeleidende brief met kopie van je paspoort en visum’. Zo gezegd zo gedaan en Sun Hui vertrekt de 17e met de nachttrein naar Beijing waar ze de volgende morgen een afspraak voor haar visumaanvraag heeft. Eigenlijk probeerden we eerder een afspraak te regelen, maar er was bijna 3 weken lang geen plek. Om op Nick’s verjaardag te kunnen arriveren moeten we bovendien Sun Hui’s paspoort met een koerier laten versturen (want ophalen kan alleen op vrijdagmiddag), maar natuurlijk niet terug naar Xi’an, dat zou teveel tijd kosten. Ik besluit het naar het kantoor van VSO China te laten sturen, ironisch genoeg slechts een paar blokken verwijderd van de Nederlandse ambassade.

En dan belt de ambassade op 19 april. De garantiestelling is niet gelegaliseerd door de Gemeente Uden. ‘Natuurlijk niet, dat was volgens jullie niet nodig.’ Men legt uit dat ze niet kunnen garanderen dat het visum zonder dat document verstrekt zal worden. Ik probeer tevergeefs Mark te pakken te krijgen maar zijn telefoonnummer blijkt niet in gebruik (hij vertelt me later dat hij een nieuw nummer heeft). Ik krijg m’n ouders ook niet te pakken om z’n nummer te achterhalen (ze zijn een weekje op vakantie). Gelukkig tref ik Anthony online aan op Skype en leg hem de situatie uit. Ant gaat naar het gemeentehuis en na wat heen en weer ge-SMS hebben we uiteindelijk het formulier. Ik stuur de door Ant gescande versie de volgende morgen door naar de ambassade die me bellen en vertellen dat het nu waarschijnlijk geen probleem meer zal zijn. Het blijft spannend, maar er wordt niet meer gebeld en maandagmiddag ziet Sun Hui op Internet dat de EMS envelop verstuurd is. We krijgen de volgende dag van Xiaoqian bij VSO bericht dat Sun Hui’s visum binnen is. We zijn er klaar voor … een nieuw avontuur gaat beginnen.